مجازیان وبلاگی

یکی از افتخاراتم اینه که زمانی که وبلاگ‌نویسی رواج داشت، با دوستان فرهیخته و بزرگ و هنرمندی مراوده داشتم. گاهی دلم براشون تنگ می‌شه. آدم‌های عجیب دوست‌داشتنی امشب داشتم کتاب «سپیده‌دمی که بوی لیمو می‌دهد» رو می‌خوندم و دلم برای یکی از هنرمندان مجازی، آقای حسن آذری تنگ شد. آقا کجایید؟! :) قلمتون همیشه بی‌نظیر بوده و هست... . «در اتوبوس زنی نشسته بود در کنارم از تبریز تا تهران را آن‌ گونه روشن آن گونه زیبا هرگز ندیده بودم.» +++ «دیشب که نمی‌دانستم به جای

آخرین مطالب این وبلاگ

مطالب پیشنهادی

آخرین مطالب سایر وبلاگ ها